SINT-PIETERS-WOLUWE – Sinds gisteren is Carla Dejonghe (VLD) de nieuwe Vlaamse schepen van de gemeente. Het was al langer afgesproken dat zij Jean Eylenbosch zou opvolgen. Dejonghe kreeg het engagement in het verenigingsleven en de gemeentepolitiek met de paplepel mee. Haar overgrootvader Dominique stichtte de liberale partij in de gemeente, hij werd in 1904 gemeenteraadslid en later ook provincieraadslid. Naar hem is een straat vernoemd. Haar vader Dominique – iedereen noemde hem Maurice – was schepen, 36 jaar lang gemeenteraadslid, en provincieraadslid. En haar moeder waakt erover dat dochterlief geen kapsones krijgt.

Overgenomen uit Brussel Deze Week
Lieven Bulckaert
lieven.bulckaert@bdw.be

Als ze het in Sint-Pieters-Woluwe over ‘Carla’ hebben, dan weet iedereen meteen wie er bedoeld wordt. Carla Dejonghe was groepsleidster van de Chiro van Stokkel, ze volgt al jarenlang een opleiding beeldhouwen aan de academie Benk en speelt altsaxofoon in de plaatselijke fanfare. Ze maakte (of maakt nog altijd) deel uit van het bestuur van dezelfde fanfare, van het gemeenschapscentrum Kontakt, het Willemsfonds, Fret & Verzet en nog veel meer. Een vernissagetoespraak tijdens de tentoonstelling van een plaatselijk kunstenaar, aardappelen jassen of met tafels en stoelen sleuren bij een benefietactiviteit? Carla Dejonghe draait er haar hand niet voor om. Een en ander verklaart waarschijnlijk waarom ze bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen, met haar bijna vijf honderd stemmen, de beste score neerzette van alle Nederlandstaligen van Sint-Pieters-Woluwe.

Na de verkiezingen deden enkele semiofficiële foto’s de ronde en werd de opdracht gegeven: ‘Cherchez la flamande’. Want als zij zich naar de gemeenteraad begeeft, in haar eerder sportieve outfit – “maar ik ben toch altijd netjes” –, met haar BMW 850R en haar motorhelm, dan valt ze wel wat uit de toon naast de dames met de mantelpakjes. Vleiers Na haar verkiezing tot Brussels parlementslid nam deze lerares Nederlands politiek verlof. En ze gaf haar vrienden de raad: “Als ik naast mijn schoenen begin te lopen, geef me dan meteen een tik.” “Ik vind het belangrijk dat ik nog veel contact heb met mijn vrienden van vroeger,” zegt Dejonghe nu. “Want, toegegeven, als politica krijg je soms te maken met mensen die je bewieroken of via jou een minister willen spreken, enfin, iets arrangeren. De vriendenkring van mijn jonge jaren, mijn sax en het beeldhouwen zijn mijn uitlaatkleppen. En natuurlijk is er nog mijn moeder, die me de dag na de verkiezingen beval: ‘Volksvertegenwoordiger of niet, morgen maai je het gras!’ Zij was een van de eerste vrouwelijke politieofficieren en ze leverde als sociaal assistente prachtig werk in de gemeentelijke crèches.” Snoepers Als kind zag Carla Dejonghe heel wat politici over de vloer komen.

“Tientallen jaren geleden ging mijn vader ‘plakken’ met de huidige burgemeester, Jacques Vandenhaute, en die was net als de meeste leden van die ploeg vrijgezel. Ze vonden het dus normaal dat ze na hun expedities bij ons thuis kwamen voor een wafelenbak. Ik zat als peuter bij Vandenhaute op de schoot en ik herinner me dat hij altijd mijn snoep verorberde. Het is een ongelooflijke zoetekauw. Hij beloofde me een zak snoep te retourneren, maar ik wacht er nog altijd op.” Dejonghe wijst erop dat Sint-Pieters – in tegenstelling tot andere gemeentes – al jaar en dag een Vlaamse schepen heeft en daarvoor niet op de Lombardakkoorden heeft gewacht. “Soms rijzen er problemen uit nonchalance, niet uit slechte wil. Zo werd er tijdens een jaarlijks feest een wedstrijd krijttekeningen voor kinderen georganiseerd. De prijzen waren tickets voor uitsluitend Franstalige theatervoorstellingen en Franse stripverhalen. Ik reageerde meteen, want ik heb wel degelijk een Vlaamse reflex. Ik heb de reactie van de verantwoordelijke schepen gezien, en het was geen komedie: ze had het echt over het hoofd gezien en ze was zelf ontdaan, ze heeft haar excuses aangeboden en de situatie rechtgezet.” “Er zijn ook maatregelen genomen in de zaak van die Vlaming die zijn parkeerkaart ging halen en die aan het loket onheus werd behandeld. Brussel Deze Week heeft die mistoestand toen terecht aangeklaagd. Toevallig ging ik kort daarop zelf mijn parkeerkaart halen, en de gemeenteambtenaren vochten bijna om mij in het Nederlands te woord te kunnen staan.”