Interview met Jacky Borremans

2003 is het jaar van de gehandicapten. Ik was nieuwsgierig naar hoe een gehandicapte onze gemeente ervaart en dus stapte ik voor het eerste interview van 2003 naar Jacky Borremans. Jacky is motorisch gehandicapt van bij geboorte. Sinds mei ‘83 woont hij in de Vriendschapswijk met zijn vrouw Libo. Het koppel leerde mekaar kennen op kamp in Natoye. Libo hielp Jacky maar al te graag zijn boterhammetjes smeren en 2 jaar later luidden de huwelijksklokken. Beiden bewegen zich voort met een rolstoel. Hun appartement is dan ook speciaal aangepast met o.a. schuifdeuren, verbrede doorgangen, een verhoogd toilet, een lage keuken… Ze hebben een grote vriendenkring en dagelijks passeert er heel wat bezoek over de vloer. Geen nood, Jacky en Libo staan ondanks hun handicap altijd klaar om iedereen met raad en daad bij te staan. En vandaag ben ik dus aan de beurt…

CD:Voel je je thuis in SPW ?

JB: Ik woon graag in deze gemeente omdat de omgeving volledig aan mijn handicap is aangepast, ik kan makkelijk met mijn elektrische rolstoel overal in Stokkel circuleren. Daarenboven hebben heel wat winkeliers moeite gedaan om hun winkel voor gehandicapten toegankelijk te maken en diegenen bij wie het niet lukte, komen ons buiten bedienen. Gehandicapten maken hier in de wijk deel uit van het straatbeeld en zijn goed geïntegreerd. Sint-Pieters-Woluwe staat echt voor in zijn gehandicaptenbeleid. Daarenboven staan de mensen van de Sociale Dienst van de gemeente steeds voor ons klaar.

CD: Waar ondervind je problemen ?

JB: Stoepen met losliggende stenen of te fel overhellende trottoirs zijn zeer gevaarlijk. Daarop kantelt een rolstoel makkelijk. Da’s iets om voortdurend in de gaten te houden.

Het openbaar vervoer voor gehandicapten laat ook nog heel wat te wensen over. Op de minibusjes kan je niet steeds rekenen en daarenboven rijden ze niet tijdens het weekend. We krijgen wel taxicheques van de gemeente, maar privé-ondernemingen zijn zeer duur.

CD: Wat is belangrijk voor jou ?

JB: Ik vind de wisselwerking tussen valide en mindervalide personen heel belangrijk. Een gehandicapte moet ook durven de eerste stap zetten en een inspanning leveren om zich te integreren in de maatschappij. Hij of zij moet niet verwachten dat men steeds naar hem of haar toekomt. Hulp moet ook niet grof geweigerd worden. De meeste mensen willen gehandicapten gewoon helpen uit goede bedoelingen en het is onhebbelijk deze mensen af te snauwen, ook al kan je je best redden. Een beetje humor kan wonderen verrichten. Je bereikt er zoveel meer mee.

Ik voel me ook helemaal niet gehandicapt. Ik leef op een andere manier, nl. al zittend, en dat maakt dat ik niet alles kan ondernemen. Daarom ben ik niet minder gelukkig. Ik leef onafhankelijk, heb een grote kennissenkring en veel vrienden op wie ik kan rekenen. Daar zouden veel valide mensen voor willen tekenen.

CD: Je verricht zelf vrijwilligerswerk…

JB: Ik werk mee in de Liga voor Hulp aan Motorisch Gestoorden. Ik vertegenwoordig de liga op allerlei vergaderingen. Ook verschaf ik uitleg aan mensen die omwille van hun beroep in aanraking komen met motorisch gehandicapten. Ik leg de beslommeringen van ons dagelijks leven uit, de moeilijkheden die we ondervinden…

CD: Heb je nog een droom ?

JB: Ik zou gewoon graag mijn leven verder zetten zoals ik het momenteel met Libo leid, zonder te veel afhankelijk te zijn. Ik heb 15 jaar in een home doorgebracht en met dit appartement in de Vriendschapswijk kwam mijn grote droom uit: zelfstandig wonen. Ik geef wel toe dat dit mee mogelijk gemaakt wordt door een ploeg van mensen die ons voortdurend omringen zoals een verpleger en een kinesist. Daarenboven is er de dienst Hulpverlening in deze wijk, die 24u op 24u werkt, en zeer goed functioneert.

’t Is overduidelijk dat Jacky graag in onze gemeente woont en dat Sint-Pieters-Woluwe inspanningen levert om gehandicapte personen het leven hier wat makkelijker te maken. Jacky’s optimisme en levenslust is ook voor vele valide personen een stimulans om het leven wat rooskleuriger te zien. Libo en hij hebben me al vele dingen laten relativeren. Het enige waar je voor moet opletten als je bij hem te gast bent, is dat hij niet per ongeluk over je tenen rijdt. Maar da’s dan ook de enige pijnlijke herinnering die Jacky zou kunnen achterlaten !

Carla Dejonghe