Vrijwilliger gevonden…

Deze maand kan ik moeilijk ergens anders belanden dan bij Paula Arnaudts-Bens. Paula komt oorspronkelijk uit Westerlo, maar woont sinds ’54 in onze gemeente in de Chartreslaan. Ze is volgend jaar 50 jaar getrouwd met Gaston. 4 kinderen en 10 (bijna 11) kleinkinderen vervolledigen het familiebeeld. Paula lacht graag en is steeds te vinden voor een grapje. Ze ontving het Sint-Romboutskruis voor haar vrijwilligerswerk. ‘t Was moeilijk om haar tot een interview te verleiden, maar ‘t was nog moeilijker om informatie los te peuteren.  

CD : Hoe kwam je in vrijwilligersorganisaties terecht ?

PB : Sommige mensen trekken ongelukken aan, ik trek vrijwilligerswerk aan. Ik werk als een magneet op mensen die hulp nodig hebben. En mijn adres wordt altijd doorgegeven…

Eigenlijk begon alles echter door cathecheseles te geven hier in de parochie. Zo leerde ik vele mensen kennen en steeds vaker deden ze ‘n beroep op me.

CD : Waaraan werkte je zoal mee ?

PB : Met enkele mensen richtten we het JGAC op. Ik hielp mee de wijkfeesten in het Croussecentrum te organiseren, evenals het lentefeest op St-Jozef. Ziekenzorg St-Paulus en de derde-en vierde-wereldorganisaties konden steeds op me tellen.

CD : Je dagen zijn goed gevuld…

PB : Ik help mensen uit de buurt door hen o.a. naar het ziekenhuis te brengen. Ik vervoer senioren naar het seniorencafé of de club van St-Paulus en regel allerlei dingen. Vluchtelingen hebben ook een speciaal plaatsje in mijn hart. En natuurlijk hou ik me zoals elke grootmoeder met mijn kleinkinderen bezig.

CD : Waaraan bewaar je de beste herinneringen ?

PB : Aan de momenten waarop ik als Sinterklaas voor Ziekenzorg rondtrok om oude en zieke mensen te bezoeken. Overal moest ik borreltjes drinken en vaak zongen de bejaarden oude smartlappen zoals van Keetje Tippel.

CD : Ze noemen jouw garage ‘de grot van Ali Baba’…

PB : Mijn garage was (en is) een echt meubel- en klerendepot. Ik verzamelde spullen van overal om mensen er dan mee te helpen en alles werd hier in de garage opgestapeld. Er staan nu nog allerlei zaken, maar ik ben op zoek naar een andere locatie.

CD : Met meubels rondsjouwen is een zwaar corvee…

PB : Inderdaad, maar gelukkig krijg ik hulp. Af en toe loopt het toch eens mis. Met twee wagens en een aanhangwagen vol meubels trokken we zo ooit naar Jette om een jong koppel uit de nood te helpen, die niks bezaten. Toen we er aankwamen, was dat stel echter verhuisd. Omdat ik de meubelen niet weer mee naar huis wilde nemen, reden we naar Etterbeek, stalden alles op straat uit en deelden alles uit: de vluchtelingen daar mochten eruithalen wat ze wilden.

CD : Wil je graag nog iets kwijt ?

PB : Ik wens van harte alle mensen uit de gemeente te bedanken die me steeds hebben geholpen door hun vrijgevigheid.

Het jaar van de vrijwilliger zit er bijna op, maar ik ben blij dat ik u toch een aantal mensen heb kunnen voorstellen, die zich met hart en ziel voor anderen inzetten. ‘t Was ook voor mij een zeer verrijkende ervaring om sommige vrijwilligers wat beter te leren kennen. Maar niet alleen de geïnterviewden verdienen een pluim, ook al diegenen die niet aan bod kwamen. Ik heb oprechte bewondering voor al hun werk.

Rest me nu nog u zeer prettige eindejaarsfeesten toe te wensen en een gelukkig 2002 !

Carla Dejonghe