Op stap met Serge Deschauwer  

Vanaf zaterdag 23 oktober stelt Serge Deschauwer zijn schilderijen tentoon in Gemeenschapscentrum Kontakt. Serge is afkomstig uit de Borinage, maar woont reeds sinds 1960 in Brussel. Als kind was hij gefascineerd door tekenen en schilderen. Na het Atheneum, ging hij naar een technische school. Het technisch tekenen dat hij tijdens die opleiding kreeg, verklaart zijn perfecte perspectief en centreren van de voorwerpen op zijn doeken. Na jobs bij respectievelijk de automobielindustrie, een verzekeringsmaatschappij, een mutualiteit en fotograaf, kwam hij in de horecasector terecht. Momenteel is Serge zelfstandig maître d’hotel.

CD: Hoe zou je je eigen werk omschrijven ?

SD: Ikzou het klasseren onder symbolisch surrealisme gebaseerd op thema’s. Mijn werken kunnen mensen laten wegdromen en door het geschilderde landschap laten reizen. Je kan het beeld induiken en naar illustere oorden vertrekken. Tevens steekt er een duidelijke boodschap in. De titel is dan ook enorm belangrijk en moet de inhoud van het schilderij weergeven. In het diepst van mijn hart ben ik een idealist. Ik zal dan ook nooit gebruik maken van agressieve kleuren.

CD: Op je doeken vind je steeds dezelfde voorwerpen terug.

SD: Ik heb lange tijd luchtballonnen geschilderd, nu schilder ik vaak elementen uit het biljartspel, esdoornbladeren en orgelpijpen. Tijdens mijn legerdienst speelde ik biljart en daar heb ik veel herinneringen aan. De esdoornbladeren zaten aan een tak die ik vond en orgelpijpen intrigeren me omdat er zo’n grandioze melodie uitkomt. Ik schilder ook wel dingen die ik me herinner uit mijn jeugd, of baseer me op een artikel dat ik las, of vertrek vanuit een voorwerp dat ik zag…

CD: Ook rode draperieën spelen een belangrijke rol.

SD: Ik heb toneel gespeeld en richtte zelfs mijn eigen gezelschap op. De draperieën doen me dus aan het theater denken, dat toch geruime tijd een belangrijke plaats in mijn leven innam.

CD: In Kontakt exposeren vormde een uitdaging ?

SD: Elke nieuwe expositie is een uitdaging. Ik heb maanden geschilderd om deze tentoonstelling tot stand te brengen, zelfs vaak ’s nachts. En daarna moest ik al mijn doeken inlijsten. De buurman dacht zelfs dat ik werken in mijn huis bezig was met al dat getimmer.

Mijn schilderijen zijn mijn “kinderen”, mijn eigen creatie. Ik weet dan ook waar elke doek zich bevindt, ook al verkocht ik ze (en dit met toch elke keer wat pijn in het hart om ze te zien vertrekken).

CD: Heb je nog tijd voor andere hobby’s uitgezonderd schilderen ?

SD: Ik ben gek op koken en probeer graag nieuwe recepten uit, waarin ik dan variaties aanbreng. Voorts ben ik ook steeds op zoek naar nieuwe streekproducten. Ik vind het fijn om op markten hoeve- of natuurlijke producten te ontdekken en hiermee te experimenteren.

Beeldhouwen doe ik ook. Ik maakte reeds heel wat gebruiksvoorwerpen uit hout, smeedijzer en koper en in de natuur vind ik altijd voorwerpen die me inspireren om iets nieuws uit te proberen. In piepschuim maak ik beelden om buffetten te versieren. En last but not least schrijf ik teksten in mijn dialect van herkomst.

Carla Dejonghe