INTERVIEW MET ANN MICHIELS

Achter elke grote man staat een sterke vrouw. Ann Michiels trad 22 jaar geleden met Guy Vanhengel in het huwelijksbootje en steunt hem door dik en dun. Tijdens het weekend is ze steevast aan zijn zij te zien op feestjes, etentjes en andere activiteiten. Of zit ze achterop de Triumph 900, de motor van de minister.

Ann woonde in Schaarbeek en ontmoette Guy bij een vriendinnetje. Vriendschap veranderde in liefde en op 2 augustus 1980 zetten ze de grote stap. Ze is mama van Bram (21) en Eva (19). Eva kwam onlangs in de belangstelling toen ze zich kandidaat stelde voor de miss Brussel-verkiezing (die plaatsvond in SPW !) en als eerste eredame eindigde.

Ann Michiels studeerde verpleegkunde en werkt als adjunct-hoofdverpleegster op de afdeling materniteit in het St.-Janziekenhuis te Brussel.

CD: Je ontmoette Guy bij een vriendin…

AM: Ik was 14 en hij was feitelijk de vriend van haar broer. We maakten afspraakjes bij mijn vriendin thuis, al woonde hij maar een straat verder dan ik.

CD: Kan je ’s een leuke anekdote uit je huwelijk vertellen?

AM: In 1980 trouwden we en trokken op huwelijksreis naar Nice. Iemand gaf me de raad een mengsel van olijfolie en citroen als zonnebrandolie te gebruiken; Je kan het vervolg al raden… Na een dagje zon en lol met de pedalo op het water zag Guy zo rood als een kreeft en heeft hij een halve week afgezien.

CD: Welke gevolgen ondervind jij van het feit dat hij minister is geworden?

AM: De carrière van Guy heeft wel een grote invloed op de bezigheden die we samen ondernamen, ons sociaal leven en de organisatie van ons gezinsleven. Ook voor de kinderen was het een hele aanpassing. (lacht) Daarenboven heeft Guy nu geen tijd meer om klusjes op te knappen. Die moeten wij nu ook verdelen.

CD: Waarheen vergezel je hem het liefst?

AM: Het liefst ga ik mee naar culturele avonden, concerten of het filmfestival, maar ook etentjes vind ik best leuk. Af en toe loopt het wel de spuigaten uit, als we zo driemaal per avond ergens zouden moeten gaan eten wordt het op plaats één het voorgerecht, op plaats twee de hoofdschotel en op plaats drie het dessert.

CD: Kan je je werk als adjunct-hoofdverpleegster makkelijk combineren met alle uitjes?

AM: Ik werk full-time, maar bijna nooit tijdens het weekend. Dan heb ik tijd om Guy te vergezellen. Af en toe spring ik wel eens in als het druk is.Ik oefen mijn job heel graag uit, materniteit is een fijne afdeling. ’t Is wel niet altijd makkelijk. Guy komt soms heel laat thuis en ik moet zeer vroeg op.

CD: De Os aan ’t Spit van VLD-Evere trok meer dan 1000 man.

AM: Ongelofelijk, niet ? En zeggen dat we in het begin alles organiseerden met ons tweeën. Nu is er natuurlijk een grotere ploeg. Ik coördineer de jongens en meisjes die komen opdienen en ben verantwoordelijk voor de decoratie van de zaal.

CD: Was jij van Eva’s deelname aan de Miss-verkiezing op de hoogte?

AM: Eva schreef zich in toen wij op vakantie waren, we wisten van niets. Mijn dochter heeft alles zelf geregeld. Ik hielp haar gewoon bij de keuze van de kapper en gaf haar raad voor de kleren

CD: Je bent vaak achter op de motor te zien…

AM: Als het goed weer is, toeren we rond met de motor. Dikwijls trekken we naar de Ardennen of bezoeken een of andere stad. Ooit kwamen we ten val op de tramrails ergens in Wemmel. Gelukkig kwamen we er beiden vanaf met schaafwonden, maar de schrik zat er wat in. Nu heb ik mijn vrees overwonnen en het motorrijden echt leren appreciëren. Ik zou graag zelf leren rijden.

CD: En wat onderneem je zoal in de weinige vrije tijd die je rest?

AM : Die is inderdaad zeer miniem. Ik lees, maar zou binnenkort weer willen gaan sporten (mijn stramme spieren loskrijgen). Ik zou graag badminton spelen of aerobics doen. Belofte maakt tevens schuld: ik beloofde om in augustus mee te rijden met een wielerwedstrijd.

Vanaf maart zal ik moeten gaan oefenen…

Ann besluit het interview met de woorden: “Ik ben heel fier op mijn man”.Voorts probeert ze me dan ervan te overtuigen mee te trainen met de fiets voor de wielerwedstrijd. We zien nog wel… In ieder geval komen we mekaar binnenkort wel weer tegen op een van de talrijke activiteiten in het Brusselse of op de motor. (De foto boven werd trouwens genomen op de Indian Day, een motorgebeuren in Melsbroek ten voordele van MS-patiënten).

Carla Dejonghe