Op stap met Anne-Marie Claeys

Anne-Marie Claeys, collega gemeenteraadslid, woont in de Vogelzangwijk. Ze is gehuwd met Philippe Matthijs en heeft vier zonen en een dochter. Ze mag zich ook al de trotse oma noemen van een kleinzoon, twee andere kleinkinderen zijn op komst. Anne-Marie werkte als vertaalster, momenteel doet ze enkel aan vrijwilligerswerk, maar daarmee heeft ze de handen vol. Haar belangstelling gaat uit naar heel wat zaken. Vooral de organisatie van het onderwijs boeit haar. Zo houdt ze zich bezig met de vereniging TIBEM-ouders en is voorzitster van UFAPEC (een vereniging van ouders met kinderen in het katholiek onderwijs). Ook is mevr. Claeys een muziekliefhebber. Zelf speelt ze piano en cello, maar ze is ook manager van een vocaal ensemble. De weinige vrije tijd die haar rest, besteedt ze het liefst aan reizen. Haar echtgenoot en zij hebben een voorkeur voor culturele uitstappen. Of ze schuimen de antiekbeurzen af.

CD: Je was één van de eerste vrouwen die thuis werkte op de computer, nog voor er sprake was van “E-mama’s”.

A-M: Inderdaad. Thuis werken leverde heel wat voordelen op: zo was ik er steeds om de kinderen op te vangen. De combinatie gezin-school-werk bracht me heel wat bij. Zo bleef ik steeds in touch met de realiteit. Ik ben dan ook vooral begaan met concrete zaken. Eenieder kan op zijn eigen niveau en manier een steentje bijdragen om de gemeenschap leefbaarder te maken. Daarvoor is wel een zeker engagement nodig.

CD: Waar staat TIBEM voor ?

A-M: 'Tibem' (Tweetaligheid in Beweging - Bilinguisme en Mouvement), is een oudervereniging uit Brussel, die een pleidooi houdt voor tweetalig onderwijs (Nederlands en Frans). Mijn ouders vonden het belangrijk dat ik tweetalig opgroeide en ook heb ik mijn kinderen het respect voor de andere taalgemeenschap mee proberen geven. Tweetalig zijn in Brussel is niet enkel belangrijk om een job te vinden, maar ook op sociaal vlak mis je anders heel wat dingen. Met die tweetaligheid is het soms slecht gesteld. Kinderen kunnen zelfs geen gewone conversatie in de andere landstaal voeren.

We hebben dan ook een aantal projecten opgestart; t weetalig onderwijs vanaf de derde kleuterklas op een ludieke manier werpt zijn vruchten af. Heel wat positieve reacties van onderwijzers stromen binnen: ze boeken goede resultaten en krijgen plots nieuwe impulsen en uitdagingen.

CD: Van welk ensemble ben je manager ?

A-M: Laudantes Consort is een klassiek vocaal ensemble, gespecialiseerd in polyfonie. Zo brachten ze al 12 CD’s uit met de hele geschiedenis van de Europese polyfonie. Mijn schoonbroer dirigeert, ik regel hun concerten in binnen- en buitenland. Het ensemble bestaat uit professionele zangers en muzikanten en voor belangrijke uitvoeringen kan dat uitgroeien tot zo’n honderdtal.

CD: Jouw cello is voor jou heel wat meer dan een houten instrument…

A-M: Ik leerde op latere leeftijd cello spelen, want net zoals vele kinderen begon ik met piano. Ik ben steeds op zoek naar harmonie. Niet enkel in mijn muziek, maar ook in het bruggen leggen naar andere mensen. De cello symboliseert ergens mijn levensloop.

Het is makkelijk samenwerken met iemand die ook te vinden is voor een concrete aanpak van de zaken. Anne-Marie zal dan ook binnenkort samen met mij de verkeerseducatieve route verder uitwerken en ondersteunen.

En mocht ik een prijs mogen uitreiken aan het gemeenteraadslid dat het best het Nederlands machtig is, wint zij met lengtes voorsprong.

Carla Dejonghe