BEDRIJFSSTAGE VOOR PARLEMENTAIREN: CARLA WORDT POSTBODE

Net als vorig jaar kon Carla via VOKA ook dit jaar een stage in het bedrijfsleven volgen, ditmaal bij de Post. Als lid van de commissie infrastructuur was dit voor haar de uitgelezen kans om te zien hoe alles daar dagelijks in zijn werk gaat.

De stage, tijdens de week van 24 september, nam 4 dagen in beslag en begon maandag met een bezoek aan het postkantoor in de Charles Thielemanslaan in Sint-Pieters-Woluwe. Om 6u30 was Carla er getuige van de voorbereiding van de bedeling. Het postkantoor van Sint-Pieters-Woluwe is een goed geoliede machine. Het afgelopen jaar wonnen ze de quality challenge in Brussel. Aan deze wedstrijd was een geldprijs verbonden.

Eerst steken de postbodes alles in de sorteerkast op orde. Een verbazingwekkend proces; het automatisme en snelheid waarmee dit gebeurt, is immers ongelooflijk. Daarna mocht Carla samen met ‘zingende’ postbode Dirk mee op stap om de post te bedelen in de Pater Damiaanlaan en omliggende straten. Dirk komt elke dag vanuit Aalst naar Brussel. Goedgemutst en vrolijk gaat hij op pad. De meeste brievenbussen blijken niet reglementair (geplaatst) te zijn. Een bus dient minstens 23 cm in de lengte te zijn en 3 cm hoog. Ze moet geplaatst worden op een hoogte tussen 70 en 170 cm en moet een duidelijke naam en huisnummervermelding hebben. Bovendien moet ze zich aan de straatkant bevinden. Iets wat ook niet altijd even evident blijkt te zijn. Tegen 14u zit de ronde erop.

Dinsdag werd om 9u30 rendez-vous in het Brusselse Muntcentrum gegeven. Er werd uitgelegd hoe de Post inspeelt op de opengestelde markt. Momenteel geldt de openstelling voor 50% van de poststukken, nl. voor pakjes vanaf 50 gram. Door een Europese regelgeving zal de markt vanaf 2011 volledig opengesteld worden. De Post moet zich hieraan dus aanpassen. Een moeizaam en ingrijpend proces. Daar komt nog eens bovenop dat de komst van nieuwe communicatiemiddelen voor een andere rol voor de Post heeft gezorgd. Veel correspondentie gebeurt momenteel via elektronische weg. Dat brengt een volumedaling van 2 à 3 procent per jaar met zich mee. De Post tracht hierop in te spelen via een vernieuwd aanbod van diensten en producten, zoals informatisering en opvolging van aangetekende zendingen, de oprichting van postpunten en de bouw van nieuwe sorteercentra. Maar ook wat betreft de postbedeling zelf, staan er veranderingen op het programma. Na de veelbesproken (en bekritiseerde) georoute 1, zullen er in 2007-2008 georoutes 3 en in 2009-2010 georoutes 4 boven de doopvont gehouden worden.

Carla kreeg nog wat extra uitleg over het regelgevend kader in Europa en België. Tijdens een slideshow werd de evolutie geschetst van de Post en werden de uitdagingen duidelijk gemaakt. En dat zijn er heel wat. In 2009 wordt er bijvoorbeeld al gestreefd naar een financieel evenwicht. Dat zal gehaald moeten worden door ondermeer het aantal kantoren te beperken. Het huidige kantorennetwerk zorgt immers voor een jaarlijks verlies van om en bij de 40 miljoen euro. Opdat de klant echter niet het slachtoffer van deze sluitingen wordt, besloot de Post om zogenaamde postpunten op te richten, waar aan 90% van de basisbehoeften voldaan kan worden, zoals de verkoop van postzegels, aangetekende verzendingen etcetc. Het streefdoel van de Post is om te komen tot 650 postkantoren en 650 postpunten, die goed geplaatst zijn.

Woensdagochtend moest Carla bijzonder vroeg uit de veren, om 4u30, om op tijd in het postcentrum onder het Sheratonhotel te raken. Daar aangekomen moest ze de meteen de handen uit de mouwen steken. Samen met Christine stond ze in voor de levering aan grotere bedrijven. Eerst werden deze verdeeld per ronde. Daarna werden alle aangetekende brieven ingescand en gebundeld. Dat gebeurde met een zeer grappige machine. Het pakketje moest erop gelegd worden en met een zwiepslag zat er een plastic koord rond. Daarna werden de aftekenbladen afgeprint en de vaste tijdschriften nog opgepikt. Daarmee waren beide dames klaar om te vertrekken. Nadat de kenmerkende rode bestelwagentjes volgeladen zaten kon de tocht door Brussel beginnen. De eerste rond leidde langs tal van grote bedrijven, gelegen in de ‘Vlaamse’ buurt van Brussel, te weten het Saincteletteplein, de Vlaamse Steenweg, de Arduin- en de Ieperkaai… Ook het Open VLD-hoofdkwartier ontving die dag de post uit handen van één van hun eigen mensen…

Christine en Carla kwamen een heleboel praktische problemen tegen op hun ronde. Soms moesten ze een hele tijd wachten tot er mensen waren om de aangetekende zendingen te kunnen laten aftekenen. Soms was de brievenbus gewoon te klein. Vaak staan de bestelwagentjes dubbel geparkeerd; die boetes worden door het bedrijf terugbetaald, andere niet. Soms voelen de postbodes zich wel een beetje geviseerd door de politie.

Na de eerste bedeling keren de bestelwagentjes terug naar het sorteercentrum om daar de zogenaamde overlastzakken op te pikken. Dit zijn postzakken die op strategische plaatsen, vaak in de inkomhall van appartementen of bij handelaars, worden geplaatst. De postbodes op ronde kunnen ze daar oppikken en zo hun tas terug opvullen.

Derde en laatste ronde van de dag daarna: pakketjes . Deze worden eerst ingescand en daarna wordt er weer de hele ronde mee gedaan. Onderweg vertelt Christine dat ze graag wat meer vrouwelijke kledij zou willen zien in de catalogus waaruit ze hun werkkledij moeten kiezen. Het eeuwige blauw…

Het grootste probleem dat de dames tegenkomen bij het bedelen van de pakketjes zijn opnieuw de te kleine brievenbussen. Maar ze slagen er toch in hun ronde af te werken. De dag zit erop.

Donderdag stonden er werkbezoeken op het programma. Op die manier wou de Post Carla een globale kijk op de Post geven. Eerst en vooral werd er een bezoek gebracht aan het postkantoor Debrouckère. Dit is het grootste postkantoor van het land. Bij het binnenkomen moeten de klanten er een ticket nemen om hun wachttijd te verkorten. De loketten zijn er uitgerust met een Twin Safe. Dit is een systeem om het geld te beveiligen. Er is ook een shop waar je lottoformulieren kan kopen, postogrammen, kaartjes enz. Maar de shop is eigenlijk maar een klein onderdeeltje van het kantoor.

Op min 1 kunnen de grote klanten binnen via de garage, om grote hoeveelheden af te leveren. Controle van het kantoor gebeurt hier door het zogenaamde Sirius-systeem, dat het aantal klanten, de wachttijden enz. registreert en controleert..

In dit postkantoor gebeuren ook verrichtingen van Western Union. Buiten staan er twee bankautomaten en een zegelverdeler.

Na Debrouckère ging het naar sorteercentrum Antwerpen X, dat recent naar het havengebied verhuisde. Het sorteercentrum is 15 voetbalterreinen groot. De veiligheidsvoorwaarden zijn er erg strikt. Niet enkel heb je verschillende badges nodig om overal te raken, de personeelsleden dragen er allemaal veiligheidsschoenen. Geen overbodige luxe, gezien de enorme (zware) pakken post die er dagelijks de revue passeren.

In het sorteercentrum komen de vrachtwagens met poststukken aan. Ze rijden voortdurend af en aan. Het eerste wat er moet gebeuren is het scheiden van de grote enveloppen en de enveloppes buiten formaat van de standaardbriefwisseling. Dit gebeurt op een transportband. De brieven verdwijnen in een soort draaitrommel. Dat gebeurt op een heel nauwkeurige manier. Ze moeten allemaal correct geplaatst worden met adres en postzegel naar dezelfde kant. Op die manier kunnen de postzegels immers automatisch ontwaard worden. Dat gebeurt aan een snelheid van ongeveer 23.000 brieven per uur.

De brieven gaan vervolgens door een sorteermachine. De computer leest de adressen en sorteert ze automatisch per postnummer. 4 machines zorgen hiervoor. Die kunnen zo’n 30.000 brieven per uur verwerken. Vervolgens komen de enveloppen in grote sorteerbakken terecht.

De grote enveloppen worden automatisch gesorteerd in andere gelabelde bakken.

Soms duiken er problemen op wanneer de machine de postnummers niet herkent. Maar ook daar is een oplossing voor. De sorteermachine zendt in dat geval automatisch foto’s van de brieven door naar de videokamer. Daar zitten operatoren achter het scherm, die de postnummers trachten te ontcijferen en intypen. De machine sorteert vervolgens automatisch de enveloppe alsnog. De operatoren lezen gemiddeld zo’n 2500 brieven per uur.

De gesorteerde zendingen worden dan zo snel mogelijk in de vrachtwagens geladen die ze naar de andere sorteercentra (zoals Antwerpen en Limburg) vervoerd. Dagelijks worden er ongeveer 1,9 miljoen stukken verwerkt. Na getuige te zijn geweest van dit boeiende en bijzonder complexe proces, sloot de stage hierbij af. Er kruipt duidelijk heel wat werk in het verzenden van een brief van punt A naar punt B.